INDEX   V   [1   2]  

VIDRES A LA SANG - "Som"

(CD 2009 / Xtreem Music)

Istnieje powszechna opinia jakoby przyszłość muzyki metalowej, czy ogólnie - rockowej należała do zespołów trudniących się łączeniem różnych jej stylów, choć często dzieje się tak, że wielu metalowych twórców szuka inspiracji poza, i tak już na dzień dzisiejszy, szerokimi ramami ciężkiego łojenia. Czyżby konwencja się wyczerpała? Czyżby odmiany metalu napotkały w swoim rozwoju na granice, za którymi nic już nowego w ich obrębie wymyślić się nie da, a wszelkie ambitniejsze, poszukujące grupy musiały uciekać się do wzbogacania swego własnego stylu grania o wpływy pochodzące z muzycznych rejonów przez nich dotąd nie eksplorowanych? Z pewnością znajdą się tacy, którzy kręcąc nosem nad wszelkimi dźwiękowymi eksperymentami, na powyższe pytania odpowiedzą sobie w duchu: "zdecydowanie tak!" i pewnie ich stanowisko nie będzie w stu procentach pozbawione racji. Zastanówmy się jednak: jak to się stało, że dziś za słowem "metal" kryje się cały kosmos brzmień? Że za terminem tym stoi najprawdopodobniej najbardziej różnorodny gatunek muzyczny na świecie, który rozwinął się i ciągle się rozwija w tempie wręcz porażającym i to na przekór wszelkim przeciwnościom, trendom, czasom. Nie uczyniła tego wszakże wróżka czarodziejka, a właśnie grupy takie jak VIDRES A LA SANG. Może przyznam się od razu, że najświeższe ich dzieło zatytułowane "Som" to mój pierwszy kontakt z twórczością tej obiecującej kapeli, lecz już w momencie, gdy wybrzmiały pierwsze takty otwierającego całość utworu tytułowego mogłem z czystym sercem zawyrokować, że z całą pewnością nie ostatni. Słowo Hiszpania, które jak dotąd (nie licząc oczywiście nazwy państwa) kojarzyło mi się głównie z inkwizycją, oraz dokonaniami tak wybitnych filmowców jak Pedre Almodovar, czy Jose Louis Guerda, za sprawą recenzowanego tutaj materiału przywołuje teraz w mym umyśle skojarzenia z kawałkiem doprawdy wyśmienitego, awangardowego, wymykającego się jednoznacznym podziałom metalowego grania. Zespół operuje zdumiewająco szerokim wachlarzem środków muzycznego wyrazu, o czym dowiadujemy się już na samym początku płyty. Jest to granie rozpięte między heavy a death metalem, gdzie możemy natknąć się na wpływy takich gatunków jak black, thrash, czy nawet doom (środkowa część tytułowego "Som"). Na tym nie kończy się jednak analiza stylistyczna zawartości albumu, oj nie. Jeśli wsłuchamy się uważniej, z całą pewnością dostrzeżemy wplecione tu i ówdzie drobniejsze smaczki mogące kojarzyć się z graniem wręcz rockowym, ze szczególnym naciskiem na melancholijne i atmosferyczne jego odmiany spod znaku późnej KATATONII chociażby. Jest to jednak w pełni luźne skojarzenie z mojej strony. Nie można tu również nie wspomnieć o użyciu brzmień klawiszowych czy to budujących smutny, acz na swój sposób podniosły klimat w pierwszym numerze, czy brzmiących w sposób wręcz kakofoniczny, w zamykającym całość "No Tornare A Ser Jove", czy końcówce "Esclaus De La Modernitat". Wszystko to ubrane jest w rytmikę mogącą sugerować wyraźny ukłon w stronę tak zwanego metalu technicznego. Słychać, że perkusista Carles Olive gustuje w wyczynach takich bębniarzy jak Tomas Haake z MESHUGGAH (ach te talerze!). Partie Marcosa Garcii (bas), oraz Alberta i Eloi (gitary) współbrzmią z jego garami wręcz wyśmienicie szyjąc często w sposób naprawdę precyzyjny. Jak udało im się zbudować z tego zatrzęsienia przeróżnych elementów w pełni logiczną, spójną, a przede wszystkim przemyślaną całość? Cóż... to się moi drodzy bywalcy Mrocznej Strefy nazywa chyba talent, coś tak mi się zdaje... Płyty "Som" słucha się wręcz wyśmienicie. Nie ma tu miejsca na choćby chwilkę znużenia, aczkolwiek nie jest to granie nachalne, przytłaczające nawałnicą dźwięków, jakiego pełno wśród propozycji ekstremalnych grup poszukujących. Podstawowym i śmiertelnym błędem twórców łączących wpływy różnych, pozornie nie pasujących do siebie gatunków jest brak proporcji. Gdyby na "Som" wszystkie elementy zostały bezmyślnie wymieszane w jednolitą masę, całość byłaby wprost nie do przetrawienia. Członkowie VIDRES A LA SANG na szczęście wiedzą o czym piszę. Budując utwory Hiszpanie pokusili się o wykorzystanie poszczególnych elementów niejako "z głową". W utworze "Policromia", czy środkowym fragmencie "A'lombra" rządzą na przykład wpływy thrashowe. W refrenie tytułowego "Som" i przez lwią część "El Crit" przewija się natomiast napierdol blackowy, przybierając w tym drugim postać bardziej tradycyjną, właściwą dla grup norweskich (wczesny SATYRICON byłby tu chyba najbardziej na miejscu). Deathowy jest w moim odczuciu początek i koniec wspomnianego "A'lombra". Nic tu jednak nie jest oczywiste i przewidywalne. Muzycy żonglują na "Som" muzycznymi gatunkami używając ich bardziej jako środków wyrazu, niż szufladek dla swej mrocznej sztuki i nawet jeśli pierwsze minuty "El Crit" przenoszą nas przykładowo w rejony skandynawskie, to dzieje się tak tylko po to, by połamany rytm w dalszej części utworu nas z tego transu wyrwał i rzucił zupełnie gdzie indziej. Wspomniany gdzieś wyżej, psychodelicznie upiorny, klawiszowy fragment "No Tornare A Ser Jove" może podpowiadać nam, że czas na outro, co jak się okazuje jest dość złudne, bowiem kilka chwil później motyw wycisza się delikatnymi, lirycznymi partiami gitar, by zwalić się na nas lawiną deathowo - blackowej masakry. Pośrodku "Esclaus De La Modernitat" jesteśmy zaatakowani miarową, rytmiczną pracą instrumentów i w tym momencie nasze skojarzenia zwrócone są w stronę technicznego, bardziej thrashowego grania. Ale zaraz, zaraz... Słyszycie drugą płaszczyznę wioseł? Toż to ewidentny black! To co dzieje się w początkowej części utworu to już istne szaleństwo. Zapętlone, grane na pojedynczych strunach partie przeplatane są tutaj iście diabelskimi przyspieszeniami. Nie dostajemy jednak mdłości i nie kręci nam się w głowie, albowiem instrumentaliści płynnie przechodzą od jednej techniki gry do drugiej. Jest to więc płyta właściwie niemożliwa do zanalizowania w sposób tradycyjny, albowiem cały czas przynosi niespodzianki. Konwencje łączą się tu i mieszają w przeróżnych proporcjach nadając indywidualnego kolorytu poszczególnym kompozycjom. "Som" to prawdziwe ekstremalne arcydzieło, którego rozłożenia na czynniki pierwsze mogą podjąć się tylko i wyłącznie bezduszni teoretycy. Jest to płyta, której tożsamość gatunkowa przestaje mieć w moim odczuciu znaczenie. Ważniejsze są emocje, a tych tu naprawdę nie brakuje. Gdy zamykam oczy odkrywam intuicyjnie, że "Som" to ludzkie serce bijące w rytm smutku, gniewu, nienawiści, bezsilności, ale również zachwytu, potęgi, rebelii wolnej myśli i tryumfu. Szkoda, że z różnych względów nie było mi dane zapoznać się z inspirowaną dokonaniami katalońskiego poety Miquela Martí i Pola, warstwą liryczną całości, albowiem jak mniemam - może być ciekawa. Jedyne do czego mógłbym się tu przyczepić to okładka. Na profilu internetowym grupy, na stronie ich wydawców Xtreem Music widzimy fronty wcześniejszych ich wydawnictw, które mówiąc szczerze zyskały dużo większą sympatię z mojej strony. Nie wiem... być może cover w założeniu miał już po prostu taki być i w jego brzydocie można jednak pewną metodę dostrzec, ale jednak mimo wszystko nie jestem w stanie oprzeć się wrażeniu, że tak świetny album powinna sygnować dużo lepsza grafika. Niemniej jednak nawet tutaj można zauważyć poważny ukłon w stronę pewnego artyzmu, albowiem piekielna, groteskowa postać z okładki, trzyma na grubym, zardzewiałym łańcuchu tak zwany "miękki zegar", czyli element nawiązujący ewidentnie do twórczości innego rodaka muzyków - malarza Salvadora Dali, a konkretnie obrazu "Trwałość Pamięci" z roku 1931. Podsumowując: Najnowsze dzieło Hiszpanów to doskonały przykład na to jak można tworzyć ponad ramami gatunkowymi. Jak operując z pozoru dobrze znanymi dźwiękowymi składnikami - uprawiać muzyczną alchemię. Jak nie oglądając się za siebie, ani też na innych stworzyć płytę doskonałą, świeżą, przełomową. Coś mi się zdaje, że trzeba będzie nadrobić zaległości z poprzednimi wydawnictwami i czujnie wypatrywać następnego krążka. Ciekaw jestem również jak wypadają oni na żywo, albowiem jeśli materiał sprokurowany na "Som" VIDRES A LA SANG są w stanie odegrać bezbłędnie, to ja już po prostu nie mam żadnych pytań.

ocena: 9,5/10
www.vidresalasang.com
www.myspace.com/vidresalasangofficial
www.xtreemmusic.com
autor: Kępol

V/A - "100 Way Splatter Fetish 2"

(CD 2009 / Alarma Records & Parkinson Wankfist Pleasures)

Jestem pełen podziwu dla cierpliwości, jaką mieli wydawcy przy tworzeniu tej kompilacji. Wiązało się z tym pewnie przesłuchanie tysięcy nagrań, często słabych jakościowo, podobnych do siebie i różniących się między sobą wyłącznie nazwą kapeli. Z tego wszystkiego trzeba było wybrać, pewnie bez korzystania z klucza pochodzenia zespołu, 100 utworów i wtłoczyć to na jeden dysk. Równą cierpliwością i wytrzymałością muszą wykazać się słuchacze. Jeśli więc nie jesteś fanem grind-core'a i jego wszelkich form albo nie masz zamiaru słuchać kilkudziesięciu kapel, których kompletnie nie znasz, to cóż... wysiadka. To jest pozycja dla undergroundowych szperaczy oraz maniaków krótkich, schorowanych i zgrzytliwych form. Pośród stu kawałków tylko nieliczne czasowo wykraczają ponad minutę, natomiast pozostałe to kilkunasto- lub kilkudziesięciosekundowe cięcia. Zdarzają się nagrania fatalnej jakości, zarejestrowane w amatorskich warunkach i znacznie ciszej od innych i tu przydałby się jakiś mastering polegający choćby na wyrównaniu poziomu głośności, ale wśród tego ogromu grind'owych wymiocin znajduje się kilka wartościowych rzeczy, a nawet więcej mówiące nazwy. Na przykład DEAD INFECTION, HOLOCAUSTO CANIBAL, ASS TO MOUTH, MIXOMATOSIS i XXX MANIAK to już uznane formacje w światku ekstremalnego grzańska. Nie miałem na tyle czasu, by sprawdzić skąd każda z kapel pochodzi, ale sądząc po nazwach i tytułach nagrań dużo tu reprezentantów Meksyku i w ogóle Ameryki Łacińskiej, ale nie brakuje też przedstawicieli sceny z USA czy europejskiej, a wśród nich między innymi wymienione wcześniej zespoły z naszego kraju. W tekstach dominuje tematyka gore, porno, wszelakich patologii, dewiacji i zboczeń (już rysunkowa okładka daje pojęcie, czego można się tu spodziewać), czasem przedstawionych w krzywym zwierciadle lub opatrzonych specyficznym czarnym humorem. Dla przykładu VAGINAL TORMENTOR zatytułowało swoje dziełko "We Have the Biggest Dicks In This Compilation", VULVULATOR prezentuje "Anal Yog-Sothoth", DUODILDO VIBRATOR śpiewa o "bąbelkach na powierzchni spermy", ULTIMO MONDO CANNIBALE stworzyło pieśń o "Police Gay Muscle", EUSTACHIAN nagrało heavy metalowy na kawałek na grind'ową nutę, a nazwy takich ekip, jak GRANDMA (znajdźcie mi kogoś normalnego, co nazwałby swoją kapelę "Babcia", hehe) ANAL ODER NICHT SEIN, RED HOT PIGGY PUSSYS, VISCERANALSPERMATORGIASTICPUS czy I WILL GUILLOTINE YOUR CHIHUAHUA są po prostu na swój sposób zabawne. Muzycznie mamy tu pełny przekrój prostego, brutalnego i konkretnego grind-core'a: od jego najbardziej ekstremalnych postaci, poprzez klasyczne ujęcie tematu, eksperymentowanie z elektroniką (m.in. MALCHEMIST, WOMB GOO GAI PAN, CHOKED FROM ANUS, FRIED HUMAN MEAT, LADYSCRAPER) i noise (np. R.A.P.E, NOISECONCRETE), a skończywszy na iście punkowych uderzeniach. Większość wokaliz to bulgoty, "prosiaki", growle i skowyty, choć nie brakuje tu też desperackich wrzasków, fałszujących zaśpiewów i przetworzonych przez różne pudełka głosów. Z poziomem też jest różnie, ale tak mniej więcej jedna czwarta tego wydawnictwa może zainteresować. Chociaż przyznam, że na jeden raz trudno wysłuchać tak dużej dawki ekstremy. Szacun dla wydawców, noty nie daję.

ocena: -/10
www.alprods.net
www.alarec.com
www.myspace.com/gorecannibalrecords
www.myspace.com/parkinsonwankfist
autor: Diovis

V/A - "AFOD 2009 Compilation"

(CD 2009 / płyta dołączona do nr #29 magazynu "Parat")

Czeski metal ma ten sam problem, co wiele innych krajów. Za dużo tam tandetnych klonów i pojawiających się i znikających efemeryd, a za mało kreatywnych kapel wnoszących coś świeżego i nowego. Warto przy tej okazji zwrócić uwagę, że od czasu ROOT, FORGOTTEN SILENCE, SILENT STREAM OF GODLESS ELEGY i KRABATHOR niewiele się u Czechów dzieje. A przynajmniej tak to wygląda z perspektywy kogoś obserwującego metalowe media, bo od wielu już lat tamtejsze zespoły / wydawcy kompletnie zlewają promocję w Polsce, ale w dużej mierze na tak zwanym Zachodzie również. Po co ten wywód? Ano po to, aby zwrócić uwagę, że zaniechano czegoś, choć z drugiej strony po wysłuchaniu dołączonej do jednego z największych czeskich magazynów metalowych "Parat" składanki nie ma w sumie czego żałować. Przekrój wydawnictw IFA Music wskazuje, że wypuszczają niewiele ciekawych rzeczy i ilość nie idzie w parze z jakością. Z piętnastu numerów można wyróżnić dwa, góra trzy, a reszta - pomimo rozrzutu stylistycznego - trąci przeciętnością, beznadzieją i w najlepszym przypadku - myszką. Już pierwsze cztery numery to przykład, jak grało się lat temu 11-12, a teraz chyba tylko Napalm Records wspiera tego typu muzę. WINSELLAND, MATER MONSTILERA, SECRET OF DARKNESS i EVERLASTING DARK to kapele zainfekowane w mniejszym lub większym stopniu symfo-black metalem, ale przy okazji też jałowym power metalem i czwartoligowym gotykiem. Same numery ale te zastrzeżenia tyczą się większej części tego składaka brzmią jak trochę lepsze demówki, a wnioski niech wyciągnie sobie każdy samemu. Najbardziej powalił mnie "At the End of Heart" EVERLASTING DARK, w którym jakaś dziewoja perfidnie fałszuje, koleś skrzeczy jak stara ropucha, a skrzypiec i fletu użyto chyba tylko po to, żeby były na nagraniu. Totalna amatorszczyzna! Dalej jest ciut lepiej, co nie znaczy, że poziom drastycznie wzrasta. Oto bowiem BELLIGERENCE, pomimo zapędów do technicznego death metalu i prog-metalu, nie wychyla się ani trochę ponad kopiowanie innych, bardziej znanych kapel, choć na przykład w porównaniu z dwiema kolejnymi kapelami, ARCH OF HELL (mierny gothic - melo-death) i ABSTRACT (chaotyczny prog-metal) wypada i tak korzystnie. DIEVISION to jeden z jaśniejszych punktów tej kompilacji. "Mindless Bodymonsters" to 4 minuty melodyjnego, ale przy tym drapieżnego grania na przecięciu death i stoner metalu. F.O.B. można spokojnie pominąć, bo kolesie nie wiedzą czy grać death, thrash czy jak PANTERA, podobnie jak ni to death'owy, ni to nu-metalowy COLP i nijaka, death metalowa STIGMA. Dopiero przy TORTHARRY warto się zatrzymać. To jedna z nielicznych kapel, które mogą być znane polskim fanom i w "Case 7" słychać, że tworzą ją doświadczeni muzycy wierni klasycznej formule brutalnego i technicznego death metalu. Przed końcem mamy jeszcze słaby black/death metal w wykonaniu INFER i taki sobie, death/grind'owy YORPU. Opisywana kompilacja nie świadczy zbyt dobrze o kondycji czeskiej sceny metalowej i niech powie też samo przez się, że jedynym zespołem z Czech, który wzbudza ostatnimi czasy zainteresowanie w świecie metalu jest wracający do żywych MASTER'S HAMMER...

ocena: 3/10
www.ifarecords.cz
www.ifamusic.net
http://afod.ic.cz
autor: Diovis

VEHEMENT - "All That's Behind"

(CD 2009 / My Kingdom Music)

Nie wiedzieć kiedy i skąd poczynają się wydostawać kolejne thrash'owe kapele. Widocznie od kilku lat w salach prób muzycy załapują tego bakcylu i już nie ma prawie miejsca w metalowym świecie, gdzie nie gra się w charakterystyczny dla tego gatunku sposób. VEHEMENT tak sobie "próbuje" od prawie 7 lat i egzystował jak dotąd gdzieś z dala od całego szumu. Włosi radzą sobie zresztą lepiej z prog czy power metalem, stąd pewnie dopiero po nagraniu pełnego albumu dostrzegła ich rodzima My Kingdom Music. Kwartet z Werony nie poszedł na łatwiznę i nie skopiował dwóch, trzech konkretnych i najlepiej znanych kapel, za to skompilował po swojemu różne wpływy. Na "All That's Behind" słychać więc rwane, szarpane granie w stylu PANTERY, bezpośredni drive SLAYER'a, KREATOR'a i ich ziomków z NECRODEATH oraz trochę mocnych cięć TESTAMENT czy EXODUS. W takiej stylistyce czują się swobodnie, choć po wysłuchaniu tego materiału niewiele tak naprawdę pozostaje w pamięci. Wyróżnia się zróżnicowany numer tytułowy z ciekawymi partiami gitar i wokalem, który nie ogranicza się li tylko do jednostajnego siłowego charkotu, bo przez chwilę śpiewa, a w refrenie growluje, wsparty pokrzykiwaniami kolegów z zespołu i zaproszonych gości z zaprzyjaźnionych kapel z rodzinnego miasta. Także energetyczny i szybki "Mask" oraz ciężki i pełen agresji "No Reason To Fight For" są godne zwrócenia baczniejszej uwagi. Nie wiem skąd przyszło mi to na myśl, ale chwilami VEHEMENT przypomina mi naszego KAT-a z okresu "Oddechu Wymarłych Światów" i "Róż...". Inną ciekawostką jest fakt wklejenia w kilku miejscach sampli wypowiedzi w języku włoskim. I jeszcze słówko o okładce. Komputerowo obrobiony obrazek, jak i cała szata graficzna we wkładce drażnią tandetnością i bezpłciowością, co jest kompletnie niezrozumiałe, gdy wiadomo, że zajęli się tym fachowcy przygotowujący w przeszłości artwork między innymi NILE, NECRODEATH i LEGION OF THE DAMNED. Ale cóż, pewnie jaka płaca, taka praca...

ocena: 5/10
www.vehementweb.com
www.myspace.com/vehementweb
www.mykingdommusic.net
autor: Diovis

VETUS OBSCURUM - "Blood Revelations"

(MCD 2009 / Debemur Morti Productions)

KROHM to już uznana firma na scenie depresyjnego i progresywnego black metalu. Jej lider Numinas w przerwie między kolejnymi albumami swojego naczelnego przedsięwzięcia odrodził VETUS OBSCURUM, a w składzie pojawili się dwaj wokaliści: Death z (nomen omen) death metalowego DRAWN AND QUARTERED i Nihilist (ex-ABAZAGORATH). Zawartość "Blood Revelations" mieści się w konwencji BM, tyle że nie da się odrzucić wpływu KROHM na ten materiał. W końcu Numinas (tu również obsługujący wszystkie instrumenty) ma specyficzny styl pisania i grania swoich utworów. Stąd słychać tu charakterystyczne zwolnienia, zeschizowane motywy, melodyczne wstawki i melancholijne solówki. Obok tego egzystują na pełnych prawach partie bardzo szybkie i gęste od dźwięków, necro klimat, plugawe wokale obu amerykańskich członków zespołu i - co dla niektórych ważne - zero klawiszy. Można by tu przywołać sporo różnych nazw - począwszy od JUDAS ISCARIOT i XASTHUR, a skończywszy na MAYHEM, GORGOROTH, MARDUK i całej rzeszy hord z Francji, ale VETUS OBSCURUM nie ogranicza się do grania pod kogoś i chociaż materiał nie skłoni ani do użycia brzytwy czy popuszczenia z radości w gacie, to jest bez wątpienia kawałkiem solidnego, rzetelnego i lekko pokręconego black'u z nawiedzoną, bluźnierczą otoczką (początek numeru tytułowego to wycinek śpiewów podczas bliżej nieokreślonej mszy). A jesienią i zimą takie płyty oddają autentyzm nastrojów w tych porach roku. Dlatego ten krążek można sobie dołożyć do kolekcji, lecz oczywiście pod warunkiem, że ten rodzaj grania Wam odpowiada.

ocena: 7/10
www.myspace.com/vetusobscurum
www.debemur-morti.com
autor: Diovis

VISCERAL GRINDER - "Cannibal Massacre"

(CD 2009 / Alarma Records & Gore Cannibal Records)

Obrzydliwa okładka, obrzydliwe dźwięki. Tego można było spodziewać się po kolejnej meksykańskiej ekipie inspirującej się najbardziej krwawymi i sadystycznymi horrorami. "Cannibal Massacre" zaczyna się introdukcją wyciętą z jakiegoś nieokreślonego filmu grozy, po czym odzywa się bulgoczący wokal na tle opętańczo pukającego werbla, świszczących i bzyczących gitar oraz dudniącego basu. Pierwszy kawałek pod znaczącym tytułem "Mexicannibal Gore Pride" szybko przemyka, a po nim następują kolejne, poprzetykane różnymi dialogami i odgłosami z horrorów. Tak pokrótce można opisać tę płytę, która poraża - niestety in minus - piwnicznym brzmieniem prawie z sali prób. Chwilami tylko, gdy następuje jakieś zwolnienie lub pozostaje na pierwszym planie jedynie gitara, słychać wyraźniej stworzone przez Meksykańców dźwięki, choć z kolei wyłażą niedostatki w obsłudze instrumentów. Nawet debiut DISGORGE przynosił trochę lepszy sound i bardziej interesujące pomysły... Cóż, niski budżet niskim budżetem, ale VISCERAL GRINDER mógł postarać się o ciut bardziej czytelną produkcję, a nie coś, co poziomem dorównuje najsłabszym black metalowym demówkom. Z tego bulgotu i cieniutkiej produkcji trudno wyłowić coś ciekawego, choć gdyby nagrać to lepiej, kilka fragmentów można by pochwalić. Z przykrością stwierdzam, że Intestinal Crusher, Necrocannibal i Axe Grinder od tej kąpieli we "krwi" i picia niezliczonej ilości piwa (vide zdjęcie we wkładce) stwierdzili, że zagrają niewyraźnie, wokół tego roztoczą gore'ową otoczkę i wystarczy. Niestety, panowie - underground też się zmienił przez te wszystkie lata i teraz ludzie nie "łykają" już wszystkiego co szokuje, burczy i jest zagrane tak szybko, jak się da. Wielu ludziom przejadł się nawet MORTICIAN, a właśnie jego tropem poszła opisywana meksykańska kapela.

ocena: 3/10
www.myspace.com/visceralgrindermx
www.alprods.net
www.alarec.com
www.myspace.com/gorecannibalrecords
autor: Diovis

INDEX   V   [1   2]